Pierwsze zapisy dotyczące Złotowa pochodzą z 1370r. Już wtedy Złotów posiadał prawa miejskie. Miasto lokowano na naturalnie obronnym i bardzo dogodnym do przestrzennego i architektonicznego rozwoju terenie. Pierwotna, średniowieczna zabudowa miejska była prawie wyłącznie drewniana i szachulcowa, stąd też w wyniku pożarów czy działań wojennych uległa kompletnemu zniszczeniu. Średniowieczny Złotów nie był otoczony murami obronnymi. Przypuszcza się jedynie, że miasto mogło mieć umocnienia drewniano-ziemne, wzmocnione przy głównych trasach wylotowych murowanymi bramami miejskimi. Od strony północno-zachodniej, przy wjeździe na most na Głomi, miała znajdować się tzw. Brama Wodna (Wassertor).

Podczas „potopu szwedzkiego” w 1657 roku Szwedzi spalili całe miasto wraz z imponującym zamkiem obronnym zlokalizowanym na wyspie na Jeziorze Miejskim ( dziś można zobaczyć makietę dawnego zamku na Półwyspie Rybackim nad Jeziorem Miejskim). Praktycznie do pierwszego rozbioru Polski miasto było regularnie podpalane i niszczone wskutek różnych mniejszych lub większych bitew. W 1772 roku Złotów znalazł się w granicach państwa pruskiego.

Szczególnym okresem był czas międzywojenny, w trakcie którego trwała silna walka polaków, w tym także mieszkańców Złotowa o zachowanie tożsamości narodowej. Złotów powrócił w granice państwa polskiego w 1945 roku.

Miasto cechuje wielokulturowość – przez wieki żyli tu Polacy, Niemcy, Żydzi, wyznający trzy różne religie: katolicką, protestancką i judaistyczną, co jest widoczne w zachowanych do dziś, nielicznych zabytkach i zabudowie miasta.

Ponieważ miasto wielokrotnie płonęło,pozostało niewiele śladów zabudowy starszej niż XIX-wieczna. Zachował się natomiast dawny, objęty obecnie ochroną konserwatorską, układ urbanistyczny miasta.

Zapraszamy do zapoznania się z najważniejszymi zabytkami miasta: